Ga naar dashboard
U bent nu hier:

Blog Evelien - De man in huis

Publicatie 19 december 2011

Met vriendelijke ogen geeft hij me een hand. In een flits bedenk ik me dat er iets lijkt te missen in zijn blik. Een kordate handgreep van zijn vrouw stopt mijn overpeinzingen, mijn MCP-gewrichten komen even in protest.
Ze gaan zitten.

beeld: Thinkstock beeld: Thinkstock

Op de vraag van de huisarts wat hen hier brengt, steekt de vrouw van wal. Het gaat niet meer. Ze slaapt slecht, wordt moe wakker, is constant op haar hoede. En met de verhuizing op komst is het helemaal chaos. Overal staan verhuisdozen. En hij snapt er helemaal niks van.

Hij begrijpt inmiddels bijna niets meer, vertelt ze. Al denkt hij zelf van wel. ’s Nachts wordt hij onrustig, gaat dwalen. Dan moet zij er natuurlijk ook uit. Om hem in de woonkamer terug te vinden, bij de verhuisdozen. Verward en intens gelukkig dat zij hem heeft gevonden. Wat hij toch zonder haar zou moeten, zegt hij op die momenten. En dan kan ze wel janken. Maar dat doet ze niet, want dan raakt hij alleen maar meer in de war. Ze probeert hem uit te leggen dat het tijd is om te slapen. Soms wil hij dan wel weer in bed gaan liggen. Vaak ook niet. Ze is gebroken, zo kan het niet langer.

Ik kijk naar de man, het onderwerp van gesprek. Hij is nog helemaal niet zo oud. Timide maar vriendelijk kijkt hij rond; soms mompelt hij instemmend of juist zacht verwerend. Als hij mijn blik vangt, duikt hij als een verlegen vogeltje wat verder in zijn sjaal en jas. Als ze hem over zijn arm aait, schenkt hij haar een lieve lach. Ze lacht terug, haar tranen wegslikkend.

Ze moeten wel verhuizen, gelijkvloers wonen is veiliger. Maar hij loopt eigenlijk alleen maar in de weg bij de voorbereidingen. Hij wil ook niet meer naar de zorgboerderij; hij is de man in huis en moet helpen met inpakken.

Terwijl de huisarts haar bemoedigend op haar hand klopt en zegt dat we gaan kijken of hij nog een extra dagdeel naar de zorgboerderij kan, schiet ze vol. Ze draait zich een beetje weg van haar nietsvermoedende echtgenoot en laat heel even haar verdriet de vrije loop. In stilte, met een tissue uit de gesponsorde doos op het bureau in haar hand. Ik kijk naar mijn handen.

Als ze zichzelf heeft hervonden, gaat ze vlot overeind zitten. In een oogwenk is ze weer de kordate vrouw die binnen kwam lopen. Terwijl ze de huisarts bedankt, helpt ze haar man overeind en doet hem zijn sjaal nog eens goed om.
Nogmaals een zachte en daarna een vingerkrakende hand ter afscheid en weg zijn ze.

Alzheimer. Wat een rotziekte.

Evelien                                                

Meer blogs van Evelien

Waardeer dit item:

Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?

Deelnemende sites

Voor deze site(s) bent u ingelogd